فیدل کاسترو از زمان انقلاب سال ۱۹۵۹ که به استقلال کوبا انجامید تا زمان انتقال قدرت به برادرش (رائول کاسترو)، کوبا را با سیستم تک حزبی اداره کرد. وقتی فیدل کاسترو در کوبا قدرت را به دست گرفت، به طور واضح به دنیا نشان داد که آن زمان که گفت به هر قیمتی با سرمایه داری غربی مبارزه می کند کاملا جدی بوده است. او حتی دستور داد تا همه ی بازی های مونوپلی را در کشور نابود کنند. او در سال ۲۰۱۱ از آخرین سمت رسمی خود یعنی دبیرکلی حزب کمونیست استعفا داد.

با اینکه کوبا کشور فقیری است ولی دگرگونی نظام بهداشت و درمان و آموزش این کشور از افتخاراتی است که به نام او ثبت شده هر چند تبعیدی‌های کوبایی او را دیکتاتوری خودکامه می‌دانند.

در نتیجه‌ی منع مالکیت فردی، مردم کوبا در بین کشورهایی با کمترین مالکیت کامپیوتر شخصی رده‌بندی شده‌اند!

دسترسی بسیار محدود به اینترنت، ساعتی سه دلار و یا انتظاری طولانی مدت در صف های مخابرات دولتی به خاطر اینترنت ارزان‌تر به ازای استفاده‌ی یک ساعته و قرارگیری دوباره در صف!

شهروندان کوبایی تا سال 2008 حقِ استفاده از تلفن همراه را نداشتند!

خروج از کشور و ورود به کشور به طور کلی ممنوع است و در صورتی کسی بخواهد کشور را ترک کند نیاز به کسب مجوز دارد؛ که بیشتر درخواست‌های خروج از کشور رد می‌شوند و در مواردی که اجازه داده می‌شود، به عنوان نمونه کل یک خانواده نمی‌تواند کشور را ترک کنند و بچه‌ها به عنوان ضمانت نگه داشته می‌شوند تا والدین آن‌ها برگردند!

تا سال 1997 تماس بین افراد محلی و بازدیدکنندگان توسط دولت کمونیست ممنوع شده بود، چرا که می‌ترسیدند گردشگران چیزی غیر از آنچه که در رسانه ها گفته می شده به شهروندان کوبا ارایه کنند. در 19 سال گذشته این ارتباط بهتر شده است.

متوسط درآمد ماهیانه تنها 20 دلار در ماه!

وجود ده‌ها نفر زندانی سیاسی که چند نفرشان خبرنگار هستند.

ممنوعیت مشاغل خصوصی مگر در موارد خاص و با مجوز دولتی!

سال‌ها ممنوعیت حضور دین‌داران در مناصب حکومتی!

برخی مدعی آن‌اند که برای دولتمردان کوبایی، تحریم‌ها همواره سپری بوده برای توجیه عملکرد و نظام شکست‌خورده‌ی اقتصادی، بااین‌همه در طی این سال‌ها کوبا روی خود را با سیلی سرخ نگه داشته، جشن‌ها و کارناوال‌های رقص و پایکوبی همواره بخشی جدایی‌ناپذیر از آن بوده، شاید پس از درگذشت فیدل کاسترو، تاریخ کوبا را بیشتر با سالسا بشناسد و نه میراث فیدل! زیرا که تاریخ را فاتحان می‌نویسند ...